Genderdysforie

Hoe erg ik ook van een lekkere paal hou, ik wilde er zelf niet een hebben. Dit klinkt misschien verwarrend maar laat het me je uitleggen. Ik wist al vrij jong dat er iets niet goed bij mij zat. Ik wilde jurkjes dragen en met poppen spelen. Voetballen? Òntzettend stom. Ja, ik was dus een jongen die in het verkeerde lichaam was geboren. Mijn ouders wisten niet wat ze met me aan moesten en mijn vader uitte dat door mij te slaan. Mijn moeder heeft daar op een gegeven moment een eind aan gemaakt door hem te verlaten en mij mee te nemen. Ze begreep misschien niet wat er nou met mij aan de hand was maar ze wist wel dat haar jochie door niemand geslagen mocht worden. Dank je wel mama. Toen zijn we naar een psychiater gegaan en hij stelde vast dat ik aan genderdysforie leed. Mijn leven is sindsdien een stuk beter geworden. En het mooiste van alles is dat ik bijna alle operaties achter de rug heb. Alleen mijn dingeledong heb ik nog wel. Dat is de operatie waar ik het meest tegenop zie. Maar hij zit wel al in de planning. Ik hoop dat ik een man kan vinden die echt heel openminded is wat dit alles betreft. Want net zoals iedere vrouw verlang ik ook naar een lieve man in mijn leven.